முகமூடி

பரிசு பெற்ற சுரேஷ் , சுதர்சன் கோபால் , வினோத் , நெய்வேலி விச்சு ஆகியோருக்கு வாழ்த்துக்கள்...

(பரிசு குறித்த தனி மின்னஞ்சலுக்கு பதிலும், அது உங்களுக்கு கிடைக்கவில்லை எனில் உங்கள் மின்னஞ்சல் முகவரியும் எனக்கு மின்னஞ்சலிக்கவும்)

******

மாலன் அவர்களின் குறிப்பு தொடர்ச்சி...

...பரிசுக்குத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் கதைகளில் இந்த அம்சங்களை நீங்கள் காணலாம்.

முதல் பரிசுக்குரிய கதையாக நான் கருதுவது இரு சம்பவங்கள் என்ற கதை. முதல் சில வரிகளில் கதைக் களனை கச்சிதமாக கண்முன் கொண்டு வந்துவிட்டார் ஆசிரியர். ஒரு தொழிற்சாலை. டிரக் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலை. வட இந்தியாவில் இருக்கிறது. வட இந்தியாவில் இருக்கிறது என்ற தகவல் முக்கியம். ஏனெனில் கதையில் பின்னால் மதக் கலவரம் வர இருக்கிறது. உழைப்பை நம்பிப் பிழைக்கும் ஒருவர், அவர் குடுமப்ச் சூழல் எல்லாம் உரையாடல் மூலம் நிறுவப்படுகிறது. வறுமை, நிச்சியமற்ற எதிர்காலம் இவைதான் மதவாதம் கால் கொள்ள இடமளிக்கிறது என்பது கோடிகாட்டப்படுகிறது. இதெல்லாம் ஆசிரியருக்குப் பிரசாரம் செய்ய வாய்ப்பளிக்கும் இடங்கள். ஆனால் ஆசிரியர் கதையின் வடிவ அமைதி கெடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்திருக்கிறார். அதேபோல கதையில் நடக்கும் விபத்து, மதக்கலவரம் இரண்டும் செயற்கையாகத் தோன்றாத வண்ணம் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவற்றின் பயங்கரம் வர்ணிக்கப்படவில்லை. ஆனால் உணர்த்தப்படுகிறது.

இன்று பெரும்பாலும் மனிதர்களது செயல்களை அவர்களது சூழ்நிலைகள்தான் தீர்மானிக்கின்றன.மன்ம் விரும்பி நல்லது செய்ய முயல்பவர்கள் கூட மதவாதம், மதக் கலவ்ரம் இவற்றிற்கு ஆட்படும் போது, தங்களை அறியாமலே பிறர்க்குத் தீங்கிழைத்துவிடுகின்றனர். இந்தக் கருத்தை நறுக்கென சொல்லியிருக்கிறார் ஆசிரியர். வடிவ அமைதி குன்றாமல், குரலை உயர்த்தாமல், யதார்த்தம் கெடாமல், இன்றைய சமூகத்தின் எரியும் பிரசினையை ஒரு கோணத்தை சிந்தனைக்கு வைக்கும் கதை என்பதால் இதைத் தெரிவு செய்கிறேன்.

^^^^

இரண்டாவது பரிசுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ள முத்துசாமி சாரிலிருந்து... கதை ஒரு நுட்பமான கதை. ஒரு சிறுவனின் பார்வையிலிருந்து எழுதப்பட்டிருக்கும் இந்தக் கதை சற்றும் மிகையில்லாமல் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. அடிக்கடி மொட்டையடித்துக் கொள்ளும் நிர்பந்த்தத்திற்குள்ளாகிறான் பழனிச்சாமி. அந்த மொட்டைக்குப் பின் ஒரு காரணம் இருக்கிறது. அது எவருக்கும் மகிழ்ச்சிதரும் காரணமல்ல. நிர்கதியான பெண்களை வெள்ளைப் புடவையை விட மஞ்சளும் காவியும்தான் காக்கிறது என்பதில் ஓர் உரத்து முழக்கப்படாத சமூக அவலம் இருக்கிறது. அம்மாவை அம்மாவாக, ஒரு புனிதப் பசுவாகப் பார்க்கிற மனோபாவம்தான் நம்மிடையே உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவளை ஒரு பெண்ணாகவும் பார்ப்பதற்கு ஒரு பேருள்ளம் வேண்டும். தி.ஜானகிராமனுக்கு இருந்த அத்தகைய உள்ளத்தை இந்தக் கதாசிரியரிடமும் பார்க்க முடிகிறது. சமூகம் வகுத்துள்ள ஒழுக்கவிதிகளை வலியுறுத்தாமல் பெண்ணைப் பெண்ணாகப் பார்க்க முற்படும் அதே வேளையில் அதை முற்றிலும் அங்கீகரிக்க முடியாத சங்கடமும் கடைசியில் வெளிப்படுகிறது.யதார்த்தம், வ்டிவமைதி இவை கருதிக் கூடக் கதை இந்த விதமாக முடிந்திருக்கலாம்.

^^^^

பொதுவாக தமிழ்ச் சிறுகதைகள் எடுத்துக் கொள்ளும் கதைக்களனிலிருந்து வித்தியாசமான ஒன்றைத் தேர்ந்து கொண்டிருக்கிறார் 'வேட்டையாடு விளையாடு' ஆசிரியர். மெருகேறிய நடை.சிறுகதையின் சாத்தியங்கள், அதன் வடிவம் அதன் ஆசிரியருக்கு விதிக்கும் வரம்புகள் இவற்றை விளங்கிக் கொண்டு, திறமையோடு அதைத் தனக்கு சாதகமாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். சதுரங்க ஆட்டத்தின் தொழில்நுட்பத் தகவல்களின் அளவு அதிகம். ஆனால் அதுதான் கதைக்கு ஒருவித authenticityயைக் கொடுக்கிறது. என்றாலும் சாதாரண வாசகன் அவற்றில் சலிப்படையக் கூடும்.

^^^^

முன்பெல்லாம் 'மதம் என்பது அபின்' என்ற மார்க்சின் வாதத்தை திராவிடர் கழக நண்பர்கள் மதிற்சுவர்களில் எழுதி வைப்பது வழக்கம். அந்த மேற்கோளின் முழு வடிவமும் அதை எழுதியவருக்குத் தெரிந்திருந்தால், அதை எழுத முன்வந்திருப்பார்களா என்று அந்த சுவர் விளம்பரங்களைப் பார்க்கும் போது நான் நினைத்துக் கொள்வதுண்டு. இதயமற்ற சூழலில், ஆத்மாவை இழந்துவிட்ட சமூகத்தில் மதம் என்பது அபின் என்பது மார்க்சின் வாசகம். கடவுளை ஆதரித்து அல்லது எதிர்த்து அந்த வாசகம் பேசவில்லை. அது ஒரு உண்மையைக் குறிப்பிடுகிறது. A statement of a fact. அதாவது இரக்கமற்ற, பேராசை மிகுந்த சூழலில் எளிய மனிதனுக்கு ஒரு paliative ஆக,ஒரு வலி நிவாரணியாக மதம் செயல்படுகிறது என்பது அவர் சுட்டிக்காட்டும் உண்மை. சின்ன வட்டம் கதை இதைப் போன்ற ஓர் உண்மையை அடித்தளமாகக் கொண்டிருக்கிறது. சில சிறிய ஆனால் முக்கிய மாற்றங்கள். மதத்திற்குப் பதிலாக கடவுள் என்ற நம்பிக்கை. இரக்கமற்ற சமூக சூழல் என்பதற்குப் பதிலாக போட்டி அதிகமாகிவிட்ட வகுப்பறை. தேர்வில் மதிப்பெண் வாங்குவது இத்தனை பெரிய விஷயமாகிவிட்டதா என்று தோன்றினாலும் இன்று பத்து, 12ம் வகுப்புகளில் இருக்கும் நடுத்தர வர்க்க மாணவர்களிடையே மதிப்பெண் பெறுவதென்பது ஒரு மன உளைச்சல் தரும் விஷயமாகத்தான் ஆகி விட்டது. ஓர் ஊன்றுகோலாக தனக்கு வெளியே ஓர் நம்பிக்கை தேவைப்படுவதைச் சொல்ல முனையும் ஆசிரியர், அதிலிருந்து கிளை பிரிந்து பெரிதினும் பெரிது கேள் என்ற Think Big சித்தாந்தத்தில் வந்து முடிக்கிறார். அது கதையை சற்று பலவீனப்படுத்திதான் விடுகிறது. என்றாலும் இன்றைய இந்திய சமூகத்தில் விதைக்கப்படவேண்டிய கருத்துக்களில் think big சிந்தனையும் முக்கியமானது என்பதால் இந்தக்கதை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

^^^^

ஒரு தனிமனிதனுடைய வீழ்ச்சியானாலும் சரி, சமூகத்தினுடைய வீழ்ச்சிக்கு என்றாலும் சரி, அதன் ஆதாரமாக அச்ச உணர்வே அமைந்துவிடுகிறது. Paranoia என்ற மனநோய்க்கு உள்ளான தனிமனிதர்களுடைய செயல்கள் பரிதாபத்திற்குரியதாகவும், குரூரமான நகைச்சுவையாகவும் அமைந்து விடுவதுண்டு. ஆனால் ஒரு அதிகார அமைப்பு (establishment) அந்த நிலைக்குள்ளாகும் போது அது பயங்கரமானதாக ஆகிவிடுகிறது. அதனால் எளிய மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வு சிதைந்து போகும் கொடுமைகளை ஊடகங்கள் அவ்வப்போது நம் முன் வைத்துக் கொண்டுதானிருக்கின்றன. அணமையில் ஒரு பிரேசிலியன் லண்டனில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டது ஓர் உதாரணம். யார் குற்றம் என்ற கதையும் அது போன்ற ஒரு பொருளை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இயல்பான சூழ்நிலைகளை அமைத்துக் கொண்டு ஆசிரியர் கதையை நடத்திச் செல்கிறார். ஆனால் அரசதிகாரம் மேற்கொண்ட அபத்தமான நடவடிக்கைக்காக, அந்த நடவடிக்கையால் பாதிக்கப்பட்டவர் ஏன் குற்ற உணர்விற்கு, அவமான உணர்விற்கு உள்ளாக வேண்டும் என்பது விளங்கவில்லை. இது கதையை சற்று ஊனப்படுத்திவிடுகிறது என்றாலும் பேசப்பட வேண்டிய ஒரு சமகால பிரசினையைக் கதை பேசுவதால் அதைப் பாராட்டுகிறேன்.

^^^^

இந்தப் போட்டியில் படிக்கக் கிடைத்த கதைகள் நம் சமகால வாழ்க்கை பற்றி இளைஞர்கள், நடுவயதினர் கொண்டிருக்கும் பார்வைகள், அவர்களது மொழித்திறன், படைப்பாற்றல் இவை பற்றிய ஓர் நேரடி அனுபவத்தை எனக்குத் தந்தன. அவை நம்பிக்கை கொள்ள வைப்பதாகவே இருக்கின்றன.

*****

செப்டெம்பர் 15ம் தேதி முடிவுகளை அறிவிக்க வேண்டிய வேறு ஒரு போட்டியின் National Jury களில் ஒருவராக இருக்கும் மும்முரத்திலும் இப்போட்டிக்கு நடுவராக இருந்து சிறப்பித்த மாலன் அவர்களுக்கு நன்றி...

#  29 கருத்துக்கள் இதுவரை... உங்க கருத்து ??